GUANGDONG, CHINY MIESIĄC WCZEŚNIEJ
Odrzut!
Gdybym musiał ją nadać...
Czasami przeszukują przypadkowe torby.
Ktoś po drugiej stronie może do niej zajrzeć.
Co robisz?
Zepsuł się jej ten dziwny plecak. Sprawdzam jego zawartość.
Ukradła nie tylko smycz dla psa.
Na liście jest co najmniej pięć skradzionych przedmiotów.
Akwarium,
klarnet,
gramofon i inne duperele.
Rozwikłaliśmy pięć zbrodni.
Super.
Tak, super.
PATRIOTA
Tak?
Cześć, obudziłem cię?
Nie.
Co porabiasz?
Operuję żabę.
Naprawdę?
Tak.
Jaką część?
Nadgarstek.
Ma nadgarstki?
Tak jakby.
Myślałem, że będziesz już spać. Wiem, że miałem nie dzwonić.
Ja tylko...
Chciałem nagrać wiadomość i powiedzieć,
że mam się dobrze i mam nadzieję,
że wy też. Nie myślałem, że będziesz pracować.
Nie pracuję.
Oczywiście, że spałam. Myślisz, że o północy operuję pieprzoną żabę?
Komisariat policji?
- Tak? - Który?
- Jest tylko jeden. - I jest właśnie tam?
Zanieśli tam torbę.
Wczesnym rankiem. Razem z innymi rzeczami.
Z innymi rzeczami...
Idziecie tam dzisiaj na przesłuchania.
Odzyskaj ją.
Jest na niej moje imię.
John Lakeman.
Na czym?
Na takiej małej plakietce
przyczepionej do uchwytu.
Spodziewają się mnie dzisiaj. John Lakeman.
Mają torbę z moim nazwiskiem.
Z 11 milionami euro.
Po co podpisałeś tę plakietkę? Jezu, synu!
Czasami mam do wyboru same złe opcje.
Mogła zginąć na lotnisku.
Wtedy bylibyście na mnie wkurzeni.
Tak, bylibyśmy.
Odzyskaj ją.
Na przesłuchaniu zachowuj się
jak zwyczajny inżynier przemysłowy.
Potem zabierz torbę i ta część będzie już za nami.
Mam wyglądać przeciętnie
i jednocześnie ukraść coś z komisariatu?
To zadanie się nawet nie rozpoczęło.
Ta torba ma dotrzeć do Iranu, to najtrudniejsza część.
Nawet nie zaczęliśmy.
Odzyskaj torbę.
Nie rób zamieszania, bo będziesz potrzebował tej przykrywki w Iranie.
Kto tam?
Leslie.
Co z nim, kurwa, nie tak?
Idź do pokoju Dennisa.
Kto to niby jest?
Kolega z pracy. Wie o wszystkim.
Świetnie.
Przychodzę w pokoju.
Słuchaj...
Powiem prosto z mostu.
Szczerze, zaczynam
zrażać się do ciebie.
Zaczynam cię nie lubić.
Muszę sobie to wszystko poukładać.
Rozstrzygnijmy to tu i teraz.
Tak naprawdę
nawet nie wiem, kim jesteś.
Chciałbym po prostu wiedzieć, kim naprawdę jesteś.
Czasami wydaje mi się, że jesteś dwiema różnymi osobami.
Tak myślę.
Dobry w swojej pracy albo nie.
Masz niepodzielną uwagę, a potem skupiasz się jednocześnie
na rurociągach i czymś zupełnie innym.
Chcę tylko wiedzieć, kim naprawdę jesteś.
Wiem, że nazywasz się John Lakeman.
Wiem, że ty lubisz Johna Lakemana.
A ja nie lubię Johna Lakemana.
Powiedz mi to, co ty wiesz o sobie,
a czego ja nie wiem o tobie,
żebym też mógł cię polubić.
Bo oni myślą, że...
Jestem Leslie Claret.
Lubię Lesliego Clareta i wiem, że ty go nie lubisz.
Powiem ci coś, czego o mnie nie wiesz.
Proszę bardzo.
Leslie Claret, najmłodszy z dziewięciorga rodzeństwa.
Mój tata był kapitanem holownika.
Moja mama była nowoczesną kobietą zajmującą się domem.
Jej pasją była architektura.
Kiedy miałem 11 lat, zabrała mnie do Paryża i pokazała bazylikę Sacré-Cour.
To po niej odziedziczyłem
zainteresowanie projektowaniem.
Teraz twoja kolej.
Jestem John Lakeman.
Mój tata też był...
kapitanem holownika.
- Bez jaj! - Naprawdę.
- Niesłychane! - Tak.
Widzisz, mamy coś wspólnego.
Czym zajmowała się twoja mama?
Mama też była...
kapitanem holownika.
Masz rodzeństwo?
Jestem jedynakiem.
Jak mówiłem, byłem jednym z dziewięciorga.
Bycie jedynakiem brzmi całkiem nieźle.
W porządku, stary?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Dobra, stary?
Jasne.
Nawet cię nie znam, a jesteś w moim pokoju.
Wyjdę, jak tylko ten koleś z żeńskim imieniem...
A przez twojego syna...
złapałem opryszczkę.
Tak mi się zdaję.
Rozumiesz?
Mógłbyś stąd wyjść?
Chcę zadzwonić do żony.
Chcę jej powiedzieć o wszystkim, co się wydarzyło.
Kurwa!
Pozwól, że spytam, John.
Chciałbyś zjeść śniadanie?
U mnie, w pokoju Księżnej Saksonii.
Śniadanie to posiłek, który...
To optymistyczny posiłek.
Masz cały dzień przed sobą.
Zjedzmy śniadanie.
Super.
Będzie super.
Może zaszalejemy i zamówimy wszystko, co mają.
Muffiny, pieczywo i tym podobne.
Brzmi dobrze?
Bardzo dobrze.
Cóż, za parę godzin mamy te przesłuchania
na komisariacie policji. Wiesz coś o tym?
Nie.
No to najpierw zjedzmy śniadanie.
- Za dziesięć minut? - Dobrze.
John? Możesz tu przyjść?
Ten koleś chce opowiedzieć żonie o wszystkim, co się wydarzyło.
Ma w ręku telefon.
Kurwa.
Miałem erekcję.
Nie dlatego, że była tam prostytutka,
a dlatego, że byłem podniecony
zbieraniem dla ciebie informacji.
Ledwo się obejrzałem i...
Nie mam nawet informacji
o dziewczynie z paszportu. Mam tylko opryszczkę.
Dennis, odłóż telefon.
- Tak ma na imię? - Tak.
- Odłóż telefon.
Muszę powiedzieć żonie.
Możesz jej powiedzieć, że spałeś z prostytutką. Wszystko mi jedno.
Ale nie możesz powiedzieć o sytuacji, w którą cię wplątano.
Dlaczego on jest w to zamieszany?
Dał mi swoje siki.
Stary, muszę jej powiedzieć.
Nie rozumiesz? Musze powiedzieć jej o wszystkim.
Jeśli pomyśli, że byłem wplątany
w jakąś poważną sprawę związaną z Izraelem, to może mi wybaczy.
- Dennis, daj mi telefon. - Nie. Pierdol się.
Możesz...
na przykład dźgnąć go w nogę?
Już tego próbowałem. To tylko komplikuje sprawy.
Może się przejdziemy?
Nie. Chcę zadzwonić do Audrey.
Powinniśmy się przewietrzyć.
Nie. Chcę zadzwonić do Audrey.
Jedyne, co mógłbym teraz zrobić zamiast tego,
to poćwiczyć.
Dennis, zwolnij.
Jajka na miękko, placek lotaryński, łosoś wędzony na zimno,
łosoś wędzony na gorąco, organiczne musli, świeży grejpfrut, jogurt grecki...
Tak. Wszystko, co macie.
Do tego muffiny, pieczywo i tym podobne.
Muffiny, pieczywo i tym podobne?
Dokładnie. Wszystko, co macie.
Odczep się ode mnie, stary. Nie chcę się już z tobą zadawać.
Dennis, wytrzymaj jeszcze trochę.
Później możesz wrócić do normalnego życia.
Pieprz się.
Inni kolesie zdradzają żony na tych wyjazdach.
Nie ja. Nigdy.
Nie byłem normalny. Byłem doskonały.
- Teraz jestem normalny. Dupku. - Dennis.
Mam cię gdzieś.
Jestem w szambie.
Rozumiem. Przepraszam.
Koleś, nie prosiłem, żebyś kogoś przeleciał.
Teraz jestem „koleś”?
Zatrzymaj się, Dennis.
Nie będę się wahał.
Nawet nie mrugnę.
Wyobraź sobie coś, czego myślisz, że ci nie zrobię,
bo jesteśmy kolegami.
Dobra.
Zrobię to.
Pierdol się.
Nie mam na myśli: „Pierdol się, powiem żonie”.
Po prostu się pierdol.
Niech to szlag trafi!
Zbiory techniczne Biblioteki Zachodnioeuropejskiej w Haupfhausen.
- To musi być ta książka. - Tak.
Strukturalna dynamika strumienia.
Powinno być ich kilka. Wypożycz jedną na moje imię.
Powiesz, że byłeś tej nocy w bibliotece?
- Tak. - Czemu?
Tak musi być.
I to musi być ta książka?
- Dlaczego? - Po prostu musi.
Przesłuchanie jest o 14:00.
Zrób to do tego czasu.
Jasne. Bułka z masłem.
Z punktu A prosto do punktu B.
- Nie mów tak. To psuje moje... - Przepraszam.
Oczywiście. Rozumiem.
Ktoś mnie śledzi.
Czasami. Tutaj.
Wiesz...
Musisz uważać.
Szczególnie dzisiaj.
Gotowy na przesłuchanie?
Tak myślę.
Zdecydowałem, jakie mam wymagania.
Chciałbym je teraz przedyskutować.
Słucham?
Jesteś kłamcą.
Wielkim kłamcą.
Powinieneś mnie bardziej doceniać.
Trochę o tobie wiem.
Mogę się przypadkiem wygadać.
Drogo by cię to kosztowało.
O czym ty mówisz?
Gdzie ty, kurwa, byłeś?
Słucham?
Śniadanie? Co jest, kurwa?
Cholera.
Czekałem na ciebie 45 minut.
Zamówiłem cholernie dużo.
Przepraszam, stary.
Mam cię dosyć.
Czy ty w ogóle rozumiesz?
Ktoś zaprasza cię na śniadanie.
Ma mnóstwo muffinów, pieczywa i tym podobnych.
Zaprasza cię na optymistyczny posiłek.
A ty nie przychodzisz?
Mam dość twoich zawodowych i osobistych zaniedbań.
Braku zwyczajnej, kurwa, uprzejmości
i twoich dziadowskich rurociągów.
Jesteś tajemniczym dupkiem, młody człowieku.
I mam cię dosyć.
Panuje tu dziwna energia.
Mills...
Skataloguj nowe przedmioty.
Szczegółowo.
Zapakuj je osobno.
Razem z dokumentacją.
Potem zanieś kwity inwentaryzacyjne na dół, do ewidencji.
Pudła zanieś do magazynu.
Oczywiście.
Jak zwykle.
Co tu się, do diabła, dzieje?
Też macie coś takiego?
Co?
Dzień, w którym zabieracie swoje dzieci do pracy?
Tak, chociaż ja nigdy tego nie robię.
Dzień dobry.
Dzisiejsze przesłuchanie nie jest obowiązkowe,
nasze biuro zbiera jednak informacje
dotyczące morderstwa 33-letniego Hectora Barrosa,
którego dokonano wieczorem, jedenastego.
Ustaliliśmy,
że możecie mieć istotne informacje w tej sprawie.
Jeśli odmówicie udziału w przesłuchaniu,
nasze biuro rozpocznie proces prowadzący
do obowiązkowego przesłuchania
poprzez współpracę
z władzami w waszym kraju.
Dziękuję.
Morderstwo?
Wielki kłamca.
O czym ty, kurwa, mówisz?
Nie studiowałeś w Pensylwanii, jak mówiłeś na rozmowie kwalifikacyjnej.
Jesteś wielkim kłamcą.
Poinformowałem kogoś o tobie.
Peter Icabod?
Tak.
Jest pan gotowy na przesłuchanie?
Tak.
Peter Cassius Icabod.
Wiek?
Pięćdziesiąt jeden.
Mężczyzna.
To zauważyłam.
Przepraszam. Denerwuję się.
Denerwuję się przy kobietach,
od kiedy...
Od kiedy co?
Od urodzenia.
Czy 11-tego miał pan kontakt
z personelem lotniska w Luksemburgu?
Nie.
Czy wie pan, czy któryś z pana kolegów
miał tego dnia kontakt z personelem lotniska?
Nie.
Proszę zapisać następujące zdanie.
Siedemdziesiąt siedem de Champlain.
Aresztujmy któregoś z nich za bycie winnym.
Gdzie pan był 11-tego wieczorem,
pomiędzy 19:00 a 21:00?
Na spotkaniu z naszym europejskim zespołem normatywnym.
W ciągu ostatnich trzech lat pańska firma była w Luksemburgu ponad 40 razy
i nigdy nie była powiązana z nielegalnym przedsięwzięciem
większej lub mniejszej wagi.
Co odróżnia wyjazd, który odbył się 11-tego?
Może nowy pracownik?
Tylko tyle.
Nowy członek delegacji?
Tak. John Lakeman.
O 19:10 zadzwonił pan do kobiety o imieniu Beth Icabod.
Czy to pańska żona?
Tak.
Wspomniał pan, że denerwuje się przy kobietach.
Tak, przy mojej żonie również.
Aresztuję pana, ponieważ jest pan winny.
Nie zakładaj mi tego cholerstwa!
Czego jeszcze się pan obawia?
Hotelowej pościeli.
Owadów.
Tylko tych trzech rzeczy?
Jednego z moich współpracowników.
Obawia się pan jednego ze swoich współpracowników?
Tak.
Dlaczego?
On coś ukrywa. I myślę, że ta presja sprawia,
że jest nieobliczalny.
To stwarza stres w miejscu pracy.
Który współpracownik?
Pani detektyw prosi cię do sali przesłuchań.
Lawrence.
Proszę opisać zawartość przedmiotu.
Stroughs.
Podrzuć to wydziałowi spódnic.
Jak zwykle.
Dokąd pan idzie?
Wydział spódnic.
Wystarczy tego podrzucania.
Wydział zabójstw ma dużo pracy.
Proszę to skatalogować
i zanieść do magazynu.
No dalej!
Czy pamięta pan jakieś niecodzienne wydarzenia,
które miały miejsce podczas pana pobytu na lotnisku?
Nie.
Proszę zapisać to zdanie.
77 de Champlain.
Gdzie pan był 11-tego wieczorem, pomiędzy 19:00 a 21:00?
Na spotkaniu z dwiema młodymi Azjatkami.
W jakim celu?
Mam sporo obowiązków.
Czasami, by uwolnić się od stresu, lubię klapsy i dominację.
Lubię dostawać lanie.
To nie zbrodnia.
Nie.
Nie jest to zbrodnią nawet tam, gdzie jest.
Amen.
McMillan zbankrutował.
Czy pan o tym wie?
Tak.
Czy pańscy koledzy też wiedzą?
Nie.
Zatrzymałem dla siebie informację o naszych problemach finansowych,
by nie rozpraszać członków delegacji
i wesprzeć zespół w tym ważnym, trzecim kwartale.
Państwa koledzy myślą, że jesteście w Luksemburgu,
by wypełnić warunki umowy
zawartej z firmą Denon i zapewnić usługi inżynieryjne
dla Iranu w przyszłym roku.
Czy to prawda?
Nie.
W tym miesiącu odbywamy liczne podróże,
rywalizując z kilkoma firmami
o umowę na przyszły rok.
Rywalizując o świadczenie usług.
Moi koledzy nie wiedzą, że rywalizujemy. Myślą, że już mamy tę umowę.
Jakie usługi?
W konkretnej dziedzinie.
Jakiej dziedzinie?
Strukturalnej dynamiki strumienia.
Według mojej wiedzy w Luksemburgu istnieje obecnie pięć firm
rywalizujących o umowę w tej konkretnej dziedzinie.
Pańscy koledzy o tym nie wiedzą?
Nie.
Proszę opisać członków delegacji.
Co pan o nich wie?
Członków delegacji?
Dennis McClaren.
Normalny facet.
Leslie Claret,
doświadczony gracz.
Bardzo ostrożny.
John Lakeman...
Co z nim?
Nie wiem.
Nie znam go za dobrze. Poza...
Poza czym?
Świetny strzelec.
Strzelec?
Nadzwyczaj dobrze posługuje się bronią.
To wszystko, co wiem.
Jak długo pracujecie razem?
Kilka tygodni.
To nowy członek waszej załogi?
Człowiek, który 11-tego przybył do naszego miasta po raz pierwszy?
Tak.
Gdzie pracował wcześniej?
W Pentagonie.
Co oferuje pańska firma?
Rurociągi przemysłowe.
Tworzymy dynamikę strukturalną, by dostarczyć elementy z punktu A do B.
Świadczymy także usługi w zakresie naprawy uszkodzeń podczas tego procesu.
Jakiego procesu?
Proste dostarczenie elementu z punktu A do punktu B.
Doradzamy w zakresie trudności, wyzwań i niebezpieczeństw
pojawiających się
podczas prostego procesu dostarczania elementów.
Przykładami są
tarcie, grawitacja, szkody, kataklizm,
niekompetencja.
Również erozja, kurczenie się, ekspansja, nadęcie.
Wszystko jest skatalogowane?
Tak, częściowo.
Co?
Tylko część.
Spytałem, czy wszystko jest skatalogowane.
Oczywiście, że nie.
To prawdziwy wrzód na dupie.
Zanieś to do wydziału spódnic.
Próbowałem. Odmówiły.
Myślą, że są super, bo pracują nad zabójstwem.
Dokładnie.
Wkurzają mnie.
Złapałbym tego kolesia w mgnieniu oka.
Ja też.
Spróbuj znowu zanieść to gówno do wydziału spódnic.
Skoro tego nie chciały, będzie nawet zabawniej.
Masz rację.
Albo...
skataloguj to porządnie i wróć tutaj.
Dobra.
Powinny pamiętać, że w wydziale zabójstw są same kobiety,
bo nikt tu nigdy nikogo nie zabija.
Przypomnę im.
Super.
Tak, super.
Prosperujemy dzięki olbrzymim trudnościom, które nieodłącznie towarzyszą
prostemu transportowi jednostek z punktu A do punktu B.
Czy istnieją inne firmy świadczące te usługi?
Tak, cztery.
Jak już wspomniałem, wszystkie znajdują się tutaj.
W Luksemburgu.
Stroughs!
Chcesz coś zobaczyć?
Jasne.
Komendant śpi, a my malujemy mu twarz.
Zrobimy zdjęcie.
Chcesz zobaczyć?
Chcę.
Nie boję się ciebie, bo wszędzie cię widzę.
Myślę więc, że tak naprawdę cię tu nie ma.
W czym mogę panu pomóc?
Zgubiłem się.
Przepraszam.
Czego pan szuka?
Chyba sali przesłuchań. Mam stawić się na przesłuchanie
razem z moja firmą.
Dziękuję.
Gdzie pan był 11-tego wieczorem, pomiędzy 19:00 a 21:00?
W restauracji w King Gerald.
Na kolacji.
Z kim?
Maurice Claire.
Szefem z Denona.
I?
Byliśmy we dwoje.
Dziękuję, to wszystko.
Lakeman też miał tam być.
Gdzie?
John Lakeman miał być na tej kolacji.
Nie był?
Nie.
Przyszedł późno.
Bardzo późno.
O której godzinie?
Musiało być już po 21:00.
Jakoś po 21:00.
Dlaczego nie zjawił się na czas?
Tłumaczył to jakimiś pierdołami o swojej torbie.
Torbie zgubionej na lotnisku.
Dennis McClaren twierdzi, że John Lakeman był z nim tuż przed atakiem.
Twierdzi pan, że John Lakeman powinien się z panem spotkać zaraz po tym
i tego nie uczynił?
Tak twierdzę.
Czy był pan świadkiem jego kontaktu,
zwykłego lub niezwykłego,
z personelem lotniska w dniu pańskiego przylotu.
Nie.
Ale...
Tak?
Ale...
na lotnisku pozostał w tyle.
My odjechaliśmy, a on został.
Chodziło o jego torbę.
Nie jestem więc w stanie powiedzieć, co wtedy robił.
Zadzwonił pan na nieistniejący numer o godzinie 19:00.
Zgadza się.
Dlaczego?
Cóż...
Tak?
To numer mojego byłego domu.
Miałem w zwyczaju
dzwonić do żony
z delegacji, zawsze o 19:00.
To mnie uspokajało.
Nadal to robię,
mimo że nikogo tam już nie ma.
Nie wiem dlaczego.
Każdy z was zadzwonił do swojej żony o godzinie 19:00.
Około.
Tak.
To chyba
taki nasz zwyczaj w podróży.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
To dupek.
Słucham?
Ten dzieciak to pierdolony frajer.
To wszystko.
Tak między nami.
Miłego dnia.
TWOJA KOLEJ.
NIE MA JUŻ ANI JEDNEJ KSIĄŻKI. PRZYKRO MI. KURWA.
Pan John Lakeman proszony jest na drugie piętro do sali przesłuchań 216.
Pan John Lakeman.